โตโต้กับเจ้าตัวเล็ก และพื้นที่ของการแบ่งปัน

โดย ปิยนันท์ จุนทวิเทศ
โครงการครอบครัวและชุมชนพัฒนา

          ณ ชุมชนสวนเฉลิมพระเกียรติ เสียงรถสามล้อเบรกเอี้ยด เสียงเด็กๆร้องเซ็งแซ่ " เฮ้ พี่โตโต้มาแล้ว เย้ มีของเล่นมาเยอะแยะเลย มาหนูช่วยนะ" โตโต้อุ้มลูกน้อยไว้ด้วยมือขวา มือซ้ายหอบตะกร้าของเล่นที่พะรุงพะรัง เป็นภาพที่เด็กๆ และคนในชุมชนจะเห็นประจำ ซึ่งพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าไปช่วยกันคนละไม้คนละมือ
โตโต้ คุณแม่(วัยรุ่น)ยังสาว สวมกางเกงขาสั้น เสื้อยืดแขนกุดตามสบายสไตล์วัยรุ่น ในอดีตเธอเคยพาลูกน้อยและจักรยานคู่ใจมาเคาะประตูหน้าศูนย์สันติคาม และถามว่า "เปิดศูนย์เล่นไหมคะ ขอเอาลูกเข้าไปเล่นได้ไหม" เธอมักจะเล่าเรื่องราวชีวิตอันรันทดให้เราฟังเป็นประจำ เธอบอกว่าเข้ามาในศูนย์แล้วสบายใจ ลูกเธอมีความสุขกว่าอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม เธอเลิกกับสามีและไม่สามารถไปหางานทำได้ต้องดูแลลูกที่มีโรคประจำตัว โตโต้เข้าร่วมกิจกรรมเป็นประจำ ทางศูนย์จึงรับเธอเข้าเป็นอาสาสมัครและมีค่าตอบแทนให้เล็กๆ น้อย และที่สำคัญเธอยังได้ดูแลลูกพร้อมกันไปด้วยและลูกของเธอก็ได้ร่วมกิจกรรมการเล่นกับเด็กอื่นๆ

          โตโต้จะอุ้มเจ้าตัวเล็กมาเป็นแขกประจำของศูนย์ฯ เด็กๆจะคุ้นเคยเรียกพี่โตโต้ เธอจะมีความสุขเมื่อได้เล่นกับเด็กๆ จัดกิจกรรม จัดมุมต่างๆให้เด็กเล่น บ่อยครั้งที่ได้มีโอกาสเข้าสู่กระบวนการพัฒนาเด็ก เรียนรู้เด็กโดยผ่านกิจกรรมจากการสังเกต การให้คำแนะนำผ่านเจ้าหน้าที่และร่วมแลกเปลี่ยนกับนักศึกษาฝึกงานหรือร่วมอบรมประชุมต่างๆ บางครั้งเธอต้องหอบลูกไปกับเจ้าหน้าที่เพื่อไปติดต่อช่วยเหลือเด็กอื่นๆ ซึ่งเธอสามารถเรียนรู้และ นำมาปรับใช้กับเด็กในชุมชนได้เป็นอย่างดี

          ปัจจุบันเธอและเด็กๆคุ้นเคยกันมากขึ้น เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเด็กๆ ทั้งในด้านการแต่งกายและการพูดจาและสามารถนำของเล่นไปจัดมุมการเล่นในชุมชนได้โดยไม่ต้องมีพี่เลี้ยงซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ ทุกครั้งเธอจะอุ้มลูกออกไปเชิญชวนผู้ปกครองให้พาลูกมาเล่นที่ศูนย์สันติคาม เพื่อเด็กจะได้มีการพัฒนา จะได้มีเพื่อน บางครั้งก็จะเป็นแกนนำเพื่อพาเด็กๆในศูนย์ไปตามชุมชนต่างๆ ในบริเวณที่ไกลออกไปเพื่อแบ่งปันโอกาสในการเล่นให้กับเด็กคนอื่นๆ ด้วยใน "โครงการสนามเด็กเล่นสัญจร" และหลังจากเสร็จภารกิจจากการนำของเล่นลงชุมชน เธอมักจะมีเรื่องราวสถานการณ์ของเด็กในชุมชนเหล่านั้นจากผู้ปกครองมาเล่าให้เจ้าหน้าที่ฟัง ต่อมาก็จะมีการประชุมปรึกษา แลกเปลี่ยนเพื่อช่วยเหลือสำหรับกรณีฉุกเฉิน เธอจะรู้ขอบเขตในการช่วยเหลือเด็ก ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจในชีวิตของเธอ เธอมักจะยิ้มเสมอเวลาเธอพูดถึงโอกาสที่ได้ประสานงานเรื่องต่างๆ แทนเจ้าหน้าที่ได้ เช่น พาผู้ปกครองเด็กไปโรงพยาบาลเพื่อคลอดลูก ประสานงานเรื่องเอกสารและพาไปแจ้งเกิด เธอจะใช้ประสบการณ์และคำปรึกษาที่ได้รับ หากสิ่งใดที่เธอไม่รู้เธอจะถาม

          โตโต้ยังสามารถเป็นพี่เลี้ยงให้กับนักศึกษาฝึกงานในการปฏิบัติภารกิจลงชุมชน เยี่ยมและติดตามเด็กที่ได้รับการช่วยเหลือ อีกทั้งมีความมั่นใจมากขึ้นที่จะแนะนำ ถ่ายทอดประสบการณ์ ช่วยอำนวยความสะดวกในการเล่น ให้กับผู้ปกครอง นักศึกษา อาสาสมัครเด็กและเป็นที่ไว้วางใจให้ทำกิจกรรมกับเด็กได้เป็นอย่างดี ลูกชายของเธอก็เป็นที่รักใคร่ของพี่ๆและเด็กๆในสนามเด็กเล่น ศูนย์สันติคามแห่งนี้จึงอบอวลไปด้วยบรรยากาศของความไว้วางใจ ความรัก ความอบอุ่นที่กลุ่มคนเล็กๆเหล่านี้มีการแบ่งปันให้กันและกัน